Soos die kraai vlieg, is ons net vier kilometer vanaf die see, waar ons in Akkra woon. Dis te vêr om die branders se breek te luister en die seebries te ruik, maar naby genoeg om eetgerei in die laai te roes. Sleutels wat in kasdeur of deurslotte gelos word, roes rotsvas in ‘n ommesientjie. Wanneer jy soos ‘n gifspuit kakkerlak op die naat van jou rug lê, besef jy opvou kampstoele se skarniere roes ook deur!
Almal ervaar die see anders.
Oor die algemeen is Ghanese banger vir die see as vir die houtjie van die galg. Van kindsbeen af word hulle vertel as jy dieper as jou knieë instap sal ‘n seekat jou gryp en diep wegsleep na die seebodem en niemand sal jou ooit weer sien nie. Baie min vrouens leer ooit swem, en ‘n handvol vissermanne in kusdorpies waag dit om in die see te swem. Bygelofies bepaal dat niemand op ‘n Maandag mag uitgaan om vis te vang nie want dis die see se ‘rusdag’.
Niemand kan wegbly vanaf die see met sy gedruis, sout spatsels, spierwit seësand en tropiese palmbome nie. Onse mense is mos toentertyd verby studentejare waar ‘n handdoek, plakkies, koshie en kouebier die ding gedoen het. Nou is dit sonsambrele, piekniekmandjies, ys in twaalf volt inprop yskas, braaitange, gemarineerde braaivleis, strandmatjies, sonroom, opvoustoele, toiletpapier, sjarongs en blêr klankstelsels wat als gepak moet word. Na ‘n uur van afpak en uitpak, is jy reg vir ‘n heerlike afkoel in die seëwater. Ons hol soos afkop hoenders in die golwe in, en die boorlinge sit in die koelte en staar ons aan.
Die seëwater is tropies warm, die golwe se breek is gematig en kalm. Net anderkant die golwe se breek draai iets grillerig om my been en klóú! Ek gil soos iemand wat gisteraand JAWS II gekyk het en pluk die klousel af. Ha! Net ‘n swart plastiek inkopie sakkie! Die verligting is kortstondig. Elke ander twee minute val nog ‘n plastieksak my aan. Dis vreesaanjaend want die water is erg troebel en ek kan die swart sakke nie raaksien of vermy nie, dis iets aakligs wat ek nooit gewoond sal raak nie. Tyd vir swem, sommer so parallel met die strandlangs, miskien kan ek wegswem vanaf die spul plastieksakke? Om te keer dat ek diepsee toe swem hou ek ‘n oog op die strand. Daars lokale mense op die strand, hulle verskyn sporadies vanuit die palmbome en kom hurk hier waar die golwe vlak oor die strand stoot. Nuuskierigheid oorweldig my en ek watertrap terwyl ek asemskep en kyk wat maak hulle.
Slaat my met ‘n nat vis! Daar is een reuse man gehurk, broekloos, my oë lieg nie, sy hemp hoog onder sy bors opgetrek, hy bou ‘n toring-kasteel maar nie van sand nie! Ek hoor myself ‘n boosaardige gil gee, maar nie dié keer vir ‘n plastieksak nie, en besef hier om my dryf goete maar dis nie takkies en stokkies nie! Jig, Boeta, nou swem ek! Maar soos dit maar is, dryf die spulletjie soos eentjies in ‘n ry in my swemstroom agter my aan! “Moenie water sluk nie” konsentreer en kliphard in my kop. Ek kyk óm, in my swemstroom dryf ‘piranhas’ rustig agter my aan… Nou plan-B, duik en swem ‘n paar meter onderwater, maar met ‘n swartplastieksak oor die gesig is als net te veel vir my. Ek móét uit die see uit!
Manlief lag himself ‘n papie. Ek’s net te grillerig en pê om te eet. ‘n Paar biere later glimlag ek floutjies vir almal wat dink my seëswemmery is die grap van die jaar. Die kinders skop ‘n bol, hol rond en gaan vêr ente stap. Een seuntjie kom triomfantlik terug met ‘n onpaar plakkies wat die see uitgespoeg het en ‘n handvol ou gebruikte bont tanneborsels wat hy opgetel het. Nee sies, ek sal aan wal sit en roes, vir eers is ek uitgeswem.
Thulana 
Leave a reply to Louisa van Jaarsveld Cancel reply